ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

Είχα πολύ καιρό να πάω σε εκκλησία 

άναψα ένα κερί για σένα 

ένα για μένα

πέρασα δίπλα από το σώμα

ενός ζητιάνου που κοιμόταν στο δρόμο

και ντράπηκα για μένα για σένα

για τα χρήματα που έδωσα

για το κερί

γιατί ήθελα να προσευχηθώ για μένα

γιατί ήμουνα τόσα στεναχωρημένη

για σένα που δεν άξιζες

για μένα που φοβόμουν το αύριο

αλλά το σήμερα ήταν εκεί τυλιγμένο 

σε μια κουβέρτα στην Κοραή

στο κέντρο της ΑΘΗΝΑΣ

ΠΑΝΤΟΥ

Πάει πολύς καιρός που έβαψα τα όνειρά μου γκρίζα

Πάει πολύς καιρός  που έσκισα κάθε φωτογραφία κάθε αφίσα

Μα το κορμί μου πως  να το πετάξω

να μην θυμάται να μην νιώθει

στοιχειώνσανε τα θέλω και τα πρέπει

κι αιμορραγούν οι αναμνήσεις.

Τι να είναι άραγε πιο οδυνηρό ο θάνατος ή η ζωή.

Ξεχνάω πια, μα δεν ξεχνάω εσένα

όσο νερό κι αν έριξα  δεν σβήνει τ’ άρωμά σου απ’ το κορμί μου

Κι ούτε τα δάκρυα ξεπλύναν τη ντροπή μου

Που να κρυφτώ  

όπου κι αν πάω όπου κι αν ζω

όπου κι αν γύρω για να κοιμηθώ  παντού η μυρωδιά σου

Πιο ρούχο να φορέσω που να μην σε μαρτυράει

πιο χρώμα και πια μουσική να δω ή να ακούσω

παντού εσύ, παντού κι η απουσία σου.  

   ΤΙΤΛΟΣ ΕΡΓΟΥ (ΕΡΙΝΥΕΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ) ΛΑΔΙ 0.40Χ0.40 

ΜΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Σβήσε το χθες και ξέχασε

ότι είχαμε λες πέθανε

κι έμενα πια διέγραψε

και τη ζωή σου χάραξε

ξανά απ' την αρχή

Μα δεν υπάρχουν άνθρωποι

να μοιάζουνε εσένα

μα δεν υπάρχει άνθρωπος

κανείς να' ναι για μένα

Ήρθες εχθές και ξεστόμισες

μια φράση μια βρισιά

άλλη έχεις βρει με ξέχασες

έκλεισε για μένα η αγκαλιά

Μα δεν υπάρχει έρωτας

που να μπορώ να ζήσω

μα δεν υπάρχει έρωτας

εσένα για να σβήσω 

ΝΥΧΤΕΣ ΜΠΛΕ

Σε θυμάμαι να τρέμεις

σε παγκάκια να μένεις 

να υπάρχεις να ζεις

στα σοκάκια της γης

Νύχτες μπλε

σε τρεμάμενους δρόμους

χρόνια μωβ

κοντά σε υπονόμους

Σε θυμάμαι να νιώθεις

πανικό στη βροχή

σε δικάσαν να κρυώνεις

με το μπλε στην ψυχή

Και χλομιάζει ο αγέρας

που φυσάει στο παγκάκι

του κομπιούτερ το τέρας

σε δηλώνει για κάτι

Νύχτες μπλε

τ' ουρανού το δωμάτιο άδειο

κι αρρώστια στους δρόμους

ποιος να δώσει κουράγιο

Νύχτες μπλε

και τ' αστέρια φτωχά σχήματα

από ανέλπιδους κόσμους

που δεν δίνουνε χρήματα.

Νύχτες μπλε

στης Αθήνας τους δρόμους

χρόνια μωβ

με παρανόμους. 

ΤΟ ΠΑΓΩΜΕΝΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

Κάποτε φύτρωσε ένα λουλούδι μέσα στο χειμώνα. Γύρω του

 έπεφτε χιόνι. το είδε κάποιος και το θαύμασε αλλά επειδή 

κρύωνε έμεινε στη βολή του το κοίταζε από το παράθυρο και

 το καμάρωνε. Το λουλούδι κρύωνε μα παρέμενε όμορφο

 μέσα στο χειμώνα γιατί είχε πάρει είδηση πως κάποιος το

 πρόσεχε. 

Έμεινε  εκεί να ομορφαίνει το χειμώνα του.

Οι μέρες περνούσαν και το λουλούδι άντεχε. 

Αλλά ο χειμώνας άρχισε  να φεύγει και τα πέταλα έπεσαν. 

Δίπλα στο κουρασμένο από το κρύο και το χρόνο κουφάρι 

του πια άνθισαν άλλα πολλά. αυτός που το χάζευε από το 

παράθυρο φώναξε "επιτέλους άνοιξη". 

Βγήκε έξω ούτε καν πρόσεξε το μίσχο τον χωρίς φύλλα πια 

γερασμένο ξεραμένο κοίταξε ένα  νέο λουλούδι το θαύμασε 

και μετά το έκοψε.

ΕΛΕΝΗ ΧΑΤΖΗΠΟΥΛΙΔΟΥ

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ

Στης προδοσίας το σκαλί 

αν θα βρεθείς κάποια στιγμή

σε παίρνει αμπάριζα η ζωή 

και σε πετάει 

Στου έρωτά της, της σπηλιές 

αν κατοικείς ότι κι αν λες

δεν σώζει σώματα ή ψυχές

και δεν ξεχνάει

Θα σε πετάξει μιαν αυγή

στους δρόμους σαν να είσαι σκυλί

αυτός που λέει ότι δήθεν σ' αγαπάει

Κανείς ψευτιά δεν συγχωρεί

κι εμπιστοσύνη δεν χωρεί

σ' αυτόν που πλήγωσε 

και την ψυχή πατάει

Της προδοσίας το φιλί

όσοι γευτήκανε  πολύ

όλους τους πέταξε η ζωή 

δεν συγχωράει  

ΘΑ ΞΕΓΕΛΑΣΩ ΤΗΝ ΑΥΓΗ

Να ξεγελάσω την αυγή

εγώ θα προσπαθήσω

θα πω πως ήρθε η στιγμή

απ΄την αρχή ν΄αρχίσω

Θα διαγράψω τα παλιά

κι ότι με πλήγωσε ξανά

ξανά θα προσπαθήσω

να ξημερώσει μια αυγή

όμορφη να΄ρθει εδώ στη γη

και τα παλιά θα σβήσω

Θα ξεγελάσω την αυγή

ξανά θα προσπαθήσω

η νύχτα φεύγει κι η σιγή

κι απ΄ την αρχή θα ζήσω.

Όλου του κόσμου τις πληγές

τις παίρνει το σκοτάδι

και χάρισμά του τη ζωή

δεν κάνω εγώ στον Άδη 

Να ξεγελάσω την αυγή

εγώ θα προσπαθήσω

θα πω πως ήρθε η στιγμή

απ΄την αρχή ν΄αρχίσω

ΦΕΡΝΕΙ Η ΝΥΧΤΑ ΗΛΙΟΥΣ

ΦΕΡΝΕΙ Η ΝΥΧΤΑ ΗΛΙΟΥΣ

Φέρνει η νύχτα ήλιους
γύρω μου χρώματα
ψυχρό υγρό ταξίδι
μέσα στα σώματα
και συ μου λες γ’ αγάπες
του κόσμου ψέματα
λέξεις που εναποθέτεις
πάνω σε πτώματα.

Το σώμα μου αλλάζει
απ τη ζωή ρημάζει
και συ κοιτάς δε βλέπεις
τα όνειρα προσέχεις
μην και τα χάσεις πάλι
τα κάνεις προσκεφάλι.

Και γύρω σου δεν βλέπεις
τους ήλιους σου προσέχεις
την και χαλάσει ο κόσμος
μην και στραβώσει ο δρόμος.

Μα φέρνει η νύχτα μέρες
γύρω μου χρώματα
ψυχρό υγρό ταξίδι
μέσα στα σώματα
και συ μου λες για ελπίδες
του κόσμου όνειρα
παίζεις ξανά παιχνίδι
με κρύα ψέματα..

ΤΟ ΚΑΡΑΒΑΝΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Το καραβάνι της ζωής

ψυχρό ποτήρι που θα πεις

θα σε γυρνά καποια φορά

σε μια στιγμή που ήταν χαρά.

Περνούν τα χρόνια με πληγές

και ψάχνεις να βρεις κάτι από χθές

που άξιζε την διαδρομή

που σ' άγγιξε για μια στιγμή.

Και όπου κι αν δεις βλέπεις κενό 

άδεια καρδιά χαμένα σ΄αγαπώ

ώ