ΠΑΝΤΟΥ

Πάει πολύς καιρός που έβαψα τα όνειρά μου γκρίζα

Πάει πολύς καιρός  που έσκισα κάθε φωτογραφία κάθε αφίσα

Μα το κορμί μου πως  να το πετάξω

να μην θυμάται να μην νιώθει

στοιχειώνσανε τα θέλω και τα πρέπει

κι αιμορραγούν οι αναμνήσεις.

Τι να είναι άραγε πιο οδυνηρό ο θάνατος ή η ζωή.

Ξεχνάω πια, μα δεν ξεχνάω εσένα

όσο νερό κι αν έριξα  δεν σβήνει τ’ άρωμά σου απ’ το κορμί μου

Κι ούτε τα δάκρυα ξεπλύναν τη ντροπή μου

Που να κρυφτώ  

όπου κι αν πάω όπου κι αν ζω

όπου κι αν γύρω για να κοιμηθώ  παντού η μυρωδιά σου

Πιο ρούχο να φορέσω που να μην σε μαρτυράει

πιο χρώμα και πια μουσική να δω ή να ακούσω

παντού εσύ, παντού κι η απουσία σου.  

   ΤΙΤΛΟΣ ΕΡΓΟΥ (ΕΡΙΝΥΕΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ) ΛΑΔΙ 0.40Χ0.40