Η οργή είχε φωλιάσει από χρόνια
εκείνο το χαστούκι
πόσες φορές φαντάστηκα
τον εαυτό μου να το δίνει,
Αλλά η σκέψη μου έμεινε εκεί
μετέωρη για χρόνια
μέχρι που ξεθώριασε
στο φως του ήλιου.
Δεν είχα μάθει
να προσκυνώ το σκοτάδι
ούτε να πυροβολώ αυτούς
που μου σκότωσαν τα όνειρα.
Αλλά η επιθυμία έμεινε εκεί μετέωρη
και το αποτύπωμά της
ονειρώξεις που έρχονταν και έφευγαν
σαν μια κατάρα.
Μέχρι που ξεθώριασε η σκέψη
η ζωή το μίσος οι αναμνήσεις
το φως
Όλα χάθηκαν κι έμεινε απλά
η ψυχή μου ξεκάθαρη
μια ψυχή φτιαγμένη από αγάπη
που δεν ήθελε να χαστουκίσει τίποτα
τίποτα που δεν άξιζε,
κι έτσι απλά προσπέρασα την οργή
και κράτησα την ψυχή μου
