ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΕΔΩ

Θα μείνω εδώ

για να φωνάζω

τις πληγές σου

μέχρι να κουραστούν

να ακούν οι νύχτες

Θα μείνω εδώ

να προσκυνάω

τους φόβους σου

μέχρι τα δέντρα

να χάσουν την σκιά τους

Θα μείνω εδώ

να κουβαλάω

τον σταυρό σου

μέχρι που οι μέρες

να μην ξημερώνουν πια

Όχι γιατί φοβήθηκα

το πέρασμα το τέλος

ή όπως αλλιώς το λες

αλλά γιατί

οι θάλασσες αγρίεψαν

τα δέντρα λύγισαν

τα βράχια έσπασαν

κι οι θύελλες τώρα αρχίζουν.

Θα κολυμπάω στα άγρια κύματα

και θα φωνάζω

ώσπου να μην έχω πια φωνή

ώσπου να καταλαγιάσει η οργή

ώσπου να απαλύνει ο πόνος

ο δικός σου.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ

Θέλω να φύγω

απ' τον κόσμο τον παράταιρο

που γέμισε από ύπουλους προδότες

και να πετάξω ότι απόμεινε

σε ηφαιστείων τις φωτιές

για τα τα κάψει.

Πάνω στα άστρα

θα κτίσω την καλύβα μου

δεν θέλω πλούτη μεγαλεία και τιμές

μονάχα ένα κομμάτι από σύννεφα

ν' αγγίζει κάθε μέρα την ψυχή μου.

Θα βάλω φράχτες

αλυσίδες και παράθυρα

από ήλιους κομήτες και φεγγάρια

και θα κοιμάμαι εκεί μέχρι που η θάλασσα

ν' αγγίξει το κατώφλι του σπιτιού μου

Θέλω να φύγω

απ' τα όρια που έβαλες

απ' τους υγρούς παλιούς σου φίλους

και να ξεχάσω ήχους και χρώματα

που δεν μπορεί η γη να αλλάξει.

ΕΛΕΝΗ ΧΑΤΖΗΠΟΥΛΙΔΟΥ

ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ

Διαλέγω το τίποτα

κλειδώνω τις πόρτες

φοράω τα σίρματα

κατάσαρκους δότες

μ' ανείπωτα κρίματα

φορτώνω τους ώμους.

Αλλάζω τις νότες μου

με άγριους ήχους

κρυώνουν οι ώρες μου

σκορπίζουν τα θέλω

μ' ακάνθινο όνειρο

προσμένω τις νύχτες.

Κι μέρες μου κόλαση

γεμάτες προδότες

τα δάκρυα σέρνονται

και στάζουν τα μάτια

το αίμα μου πέλαγα

στο σπίτι μου φτιάχνει.

Κοιτάζω την πόρτα μου

οι τοίχοι μιλάνε

δειλά ψυθιρίματα

κι οι αλήθειες κυλάνε

.........................

δεν θέλω πια τίποτα

ουρλιάζει η ζωή μου

κι η σάρκα μου λίγισε

πονάει το κορμί μου.