ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ

Διαλέγω το τίποτα

κλειδώνω τις πόρτες

φοράω τα σίρματα

κατάσαρκους δότες

μ' ανείπωτα κρίματα

φορτώνω τους ώμους.

Αλλάζω τις νότες μου

με άγριους ήχους

κρυώνουν οι ώρες μου

σκορπίζουν τα θέλω

μ' ακάνθινο όνειρο

προσμένω τις νύχτες.

Κι μέρες μου κόλαση

γεμάτες προδότες

τα δάκρυα σέρνονται

και στάζουν τα μάτια

το αίμα μου πέλαγα

στο σπίτι μου φτιάχνει.

Κοιτάζω την πόρτα μου

οι τοίχοι μιλάνε

δειλά ψυθιρίματα

κι οι αλήθειες κυλάνε

.........................

δεν θέλω πια τίποτα

ουρλιάζει η ζωή μου

κι η σάρκα μου λίγισε

πονάει το κορμί μου.