ΑΓΡΙΕΣ ΘΥΕΛΛΕΣ

Θύελλες άγριες θύελλες

εγώ κι εσύ

ένα χαλάζι άγριο χαλάζι

πάνω στη γη

και ξενυχτάει ο ουρανός

από το φως

βεγγαλικά οι λέξεις σου

κι αγκαλιές.

Ρωτάς του αθάνατου

αν σ΄αγαπώ

και των αγγέλων

τον ουρανό

αν είναι η αγάπη μου

αληθινή

ή μία δύνη

περαστική.

Ένα τ΄άγριο κύμα

μ΄ ακολουθεί

είναι τα χέρια σου

που με ζητούν

μες τα μαλλιά

μπλέκουν τα δάχτυλα

και τα κρατούν.

Θύελλες άγριες θύελλες

εγώ κι εσύ

ένα χαλάζι άγριο χαλάζι

πάνω στη γη.

και ξενυχτάει ο ουρανός

από το φως

λάμπουν στα μάτια σου

κι αστραπές

Θύελλες άγριες θύελλες

εγώ κι εσύ

ένα χαλάζι άγριο χαλάζι

πάνω στη γη.

ΕΛΕΝΗ ΧΑΤΖΗΠΟΥΛΙΔΟΥ

/-BOsxjqxEH2s/TV4vde7wkDI/AAAAAAAAAM0/oM_urCSHJkc/s320/%25CE%2595%25CE%259B%25CE%2595%25CE%259D%25CE%2597%2B%25CE%25A7%25CE%2591%25CE%25A4%25CE%2596%25CE%2597%25CE%25A0%25CE%259F%25CE%25A5%25CE%259B%25CE%2599%25CE%2594%25CE%259F%25CE%25A5.JPG" border="0" />

ΦΕΡΝΕΙ Η ΝΥΧΤΑ ΗΛΙΟΥΣ
Φέρνει η νύχτα ήλιους
γύρω μου χρώματα
ψυχρό υγρό ταξίδι
μέσα στα σώματα
και συ μου λες γ’ αγάπες
του κόσμου ψέματα
λέξεις που εναποθέτεις
πάνω σε πτώματα.

Το σώμα μου αλλάζει
απ τη ζωή ρημάζει
και συ κοιτάς δε βλέπεις
τα όνειρα προσέχεις
μην και τα χάσεις πάλι
τα κάνεις προσκεφάλι.

Και γύρω σου δεν βλέπεις
τους ήλιους σου προσέχεις
μην και χαλάσει ο κόσμος
μην και στραβώσει ο δρόμος.

Μα φέρνει η νύχτα μέρες
γύρω μου χρώματα
ψυχρό υγρό ταξίδι
μέσα στα σώματα
και συ μου λες για ελπίδες
του κόσμου όνειρα
παίζεις ξανά παιχνίδι
με κρύα ψέματα॥

ΕΛΕΝΗ ΧΑΤΖΗΠΟΥΛΙΔΟΥ

ΠΥΡΟΒΟΛΑ ΜΕΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Στόχος είναι το κορμί μου

μα και πιο πολύ η ψυχή μου

πυροβόλα μες τα μάτια

είναι η πόρτα ανοιχτή.

Κοίτα μέσα τους και πες μου

αν μπορούν ν' αντισταθούν

τα δικά σου τα σκοτώνουν

μόλις πόρτα εκεί θα βρούν.

Με κοιτάς απ' τον καθρέφτη

και ραγίζει το γιαλί

τριαντάφυλλα μου τάζεις

μα σκορπίζουν όλα εκεί.

Σκότωσε με με ένα βλέμμα

ράγισε μου την καρδιά

μόνο που είσαι ένα ψέμα

που πυροβολεί ξανά.

Μα το ψέμα μου αρέσει

κι έτσι ανοίγω την καρδιά

πυροβόλα κι όπου πάει

και δεν έχω πια κλειδιά

να κλειδώνω τα όνειρα μου

δεν φυλάω πια σκοπιά.

ΕΡΩΤΑΣ

Ήσουν ένα αστέρι της νύχτας

ήσουν δρόμος κατάρα της μοίρας

ένα χάδι μ' αγκάθια ντυμένο

μια βραδιά με ανέμου πνοή.

Ήσουν ίχνη θανάτου

κι αστεριών προσμονή

μια πληγή στο κορμί μου

ένας νόμος με παραβάσεις

ένα πρέπει

ένα όχι

ένα γιατί.

Απειλή στο κάθε μου βήμα

μια φωνή που ουρλιάζει

και μετά μ' αγκαλιάζει

με λαχτάρα και τόση ηδονή

Ήσουν ήλιος μες το σκοτάδι

αγκαλιά ραντεβού με τον Άδη

ηλιαχτίδα πικρή τ' άρωμά σου

μια ζωή προδοσία σωστή

ΕΛΕΝΗ ΧΑΤΖΗΠΟΥΛΙΔΟΥ 2010

ΜΕ ΞΕΝΑ ΒΗΜΑΤΑ

Με ξένα βήματα

στους ίσκιους σου διαβαίνω

ν΄αλλάξεις πια δεν περιμενω

ούτε και ν΄αγαπήσεις

την ηχώ απ΄την καρδιά μου

ούτε να πάρεις θέση

στο μέλλον στα ονειρά μου.

Κάπλικες οι ώρες που περάσαμε

μέσα στο ψέμα πια γεράσαμε

κι η μουσική σου κρύος τοίχος

υψώνει βάραθρο από μίσος.

Δεν χώρεσε

μες το κουτί η αλήθεια

την έκλεισες μα αυτή

φωνάζει απο συνήθεια.

ΑΓΓΙΓΜΑΤΑ ΓΥΠΑ

Των ερώτων τα κίτρινα

ανθίσματα

εξαιρούν τους αγγέλους

απ' τους ήχους

φτερών.

Αγγίγματα γύπα

με κορακιών θωριά

οι ουτοπίες

τους οργασμούς

κραδαίνουν.

Η φθινοπωρινή ανταύγεια

μιας φθίνουσας ψυχής

δεν γεμίζει όνειρα

το κρεβάτι

μονάχα ηδονές.