ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΩ 

Κοροϊδεύω την ζωή και τους ανθρώπους

γιατί η ίδια πότε δεν είχε τρόπους

δεν μου επέτρεπε τον έρωτα να ζήσω

ούτε ελπίδες ποτέ να αποκτήσω

Κι αδιαφορώ

για να αντέχω να μπορώ

να’ έχω την δύναμη να αγγίζω

το λίγο που μου κατάφερα να ζήσω.

Κλείνω τα μάτια να αισθανθώ

κάθε στιγμή που μπόρεσα να θυμηθώ

και δεν υπάρχω ούτε σαν άνθρωπος

ούτε σαν σύννεφο υπάρχω.

Θα αδιαφορώ για την έλευση του νέου χρόνου

Μες τις ανταύγειες του ουρανού πια θα κρυφτώ

για να μην νιώθω την απόχρωση του πόνου

Ούτε του έρωτα τα θέλω να ζητώ.

ΤΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ

Η οργή είχε φωλιάσει από χρόνια

εκείνο το χαστούκι

πόσες φορές φαντάστηκα 

τον εαυτό μου να το δίνει,

Αλλά η σκέψη μου έμεινε εκεί

μετέωρη για χρόνια

μέχρι που ξεθώριασε

στο φως του ήλιου. 

Δεν είχα μάθει 

να προσκυνώ το σκοτάδι

ούτε να πυροβολώ αυτούς 

που μου σκότωσαν τα όνειρα.

Αλλά η επιθυμία έμεινε εκεί μετέωρη

και το αποτύπωμά της 

ονειρώξεις που έρχονταν και έφευγαν 

σαν μια κατάρα.

Μέχρι που ξεθώριασε η σκέψη

η ζωή  το μίσος οι αναμνήσεις 

το φως 

Όλα χάθηκαν κι έμεινε απλά 

η ψυχή μου ξεκάθαρη

μια ψυχή φτιαγμένη από αγάπη

που δεν ήθελε να χαστουκίσει τίποτα

τίποτα που δεν άξιζε,

κι έτσι απλά προσπέρασα την οργή

και κράτησα την ψυχή μου 

ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

Είχα πολύ καιρό να πάω σε εκκλησία 

άναψα ένα κερί για σένα 

ένα για μένα

πέρασα δίπλα από το σώμα

ενός ζητιάνου που κοιμόταν στο δρόμο

και ντράπηκα για μένα για σένα

για τα χρήματα που έδωσα

για το κερί

γιατί ήθελα να προσευχηθώ για μένα

γιατί ήμουνα τόσα στεναχωρημένη

για σένα που δεν άξιζες

για μένα που φοβόμουν το αύριο

αλλά το σήμερα ήταν εκεί τυλιγμένο 

σε μια κουβέρτα στην Κοραή

στο κέντρο της ΑΘΗΝΑΣ

ΠΑΝΤΟΥ

Πάει πολύς καιρός που έβαψα τα όνειρά μου γκρίζα

Πάει πολύς καιρός  που έσκισα κάθε φωτογραφία κάθε αφίσα

Μα το κορμί μου πως  να το πετάξω

να μην θυμάται να μην νιώθει

στοιχειώνσανε τα θέλω και τα πρέπει

κι αιμορραγούν οι αναμνήσεις.

Τι να είναι άραγε πιο οδυνηρό ο θάνατος ή η ζωή.

Ξεχνάω πια, μα δεν ξεχνάω εσένα

όσο νερό κι αν έριξα  δεν σβήνει τ’ άρωμά σου απ’ το κορμί μου

Κι ούτε τα δάκρυα ξεπλύναν τη ντροπή μου

Που να κρυφτώ  

όπου κι αν πάω όπου κι αν ζω

όπου κι αν γύρω για να κοιμηθώ  παντού η μυρωδιά σου

Πιο ρούχο να φορέσω που να μην σε μαρτυράει

πιο χρώμα και πια μουσική να δω ή να ακούσω

παντού εσύ, παντού κι η απουσία σου.  

   ΤΙΤΛΟΣ ΕΡΓΟΥ (ΕΡΙΝΥΕΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ) ΛΑΔΙ 0.40Χ0.40 

ΜΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Σβήσε το χθες και ξέχασε

ότι είχαμε λες πέθανε

κι έμενα πια διέγραψε

και τη ζωή σου χάραξε

ξανά απ' την αρχή

Μα δεν υπάρχουν άνθρωποι

να μοιάζουνε εσένα

μα δεν υπάρχει άνθρωπος

κανείς να' ναι για μένα

Ήρθες εχθές και ξεστόμισες

μια φράση μια βρισιά

άλλη έχεις βρει με ξέχασες

έκλεισε για μένα η αγκαλιά

Μα δεν υπάρχει έρωτας

που να μπορώ να ζήσω

μα δεν υπάρχει έρωτας

εσένα για να σβήσω 

ΝΥΧΤΕΣ ΜΠΛΕ

Σε θυμάμαι να τρέμεις

σε παγκάκια να μένεις 

να υπάρχεις να ζεις

στα σοκάκια της γης

Νύχτες μπλε

σε τρεμάμενους δρόμους

χρόνια μωβ

κοντά σε υπονόμους

Σε θυμάμαι να νιώθεις

πανικό στη βροχή

σε δικάσαν να κρυώνεις

με το μπλε στην ψυχή

Και χλομιάζει ο αγέρας

που φυσάει στο παγκάκι

του κομπιούτερ το τέρας

σε δηλώνει για κάτι

Νύχτες μπλε

τ' ουρανού το δωμάτιο άδειο

κι αρρώστια στους δρόμους

ποιος να δώσει κουράγιο

Νύχτες μπλε

και τ' αστέρια φτωχά σχήματα

από ανέλπιδους κόσμους

που δεν δίνουνε χρήματα.

Νύχτες μπλε

στης Αθήνας τους δρόμους

χρόνια μωβ

με παρανόμους. 

ΤΟ ΠΑΓΩΜΕΝΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

Κάποτε φύτρωσε ένα λουλούδι μέσα στο χειμώνα. Γύρω του

 έπεφτε χιόνι. το είδε κάποιος και το θαύμασε αλλά επειδή 

κρύωνε έμεινε στη βολή του το κοίταζε από το παράθυρο και

 το καμάρωνε. Το λουλούδι κρύωνε μα παρέμενε όμορφο

 μέσα στο χειμώνα γιατί είχε πάρει είδηση πως κάποιος το

 πρόσεχε. 

Έμεινε  εκεί να ομορφαίνει το χειμώνα του.

Οι μέρες περνούσαν και το λουλούδι άντεχε. 

Αλλά ο χειμώνας άρχισε  να φεύγει και τα πέταλα έπεσαν. 

Δίπλα στο κουρασμένο από το κρύο και το χρόνο κουφάρι 

του πια άνθισαν άλλα πολλά. αυτός που το χάζευε από το 

παράθυρο φώναξε "επιτέλους άνοιξη". 

Βγήκε έξω ούτε καν πρόσεξε το μίσχο τον χωρίς φύλλα πια 

γερασμένο ξεραμένο κοίταξε ένα  νέο λουλούδι το θαύμασε 

και μετά το έκοψε.

ΕΛΕΝΗ ΧΑΤΖΗΠΟΥΛΙΔΟΥ