ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ

Ήθελα να δραπετεύσω αλλά για που,
ποιος ξέρει σήμερα το δρόμο της διαφυγής

Άδικα και βαριά τα φορτία της ζωής
και πως να τα σηκώσεις για να φύγεις
σε ποια φυλακή να κλειδωθείς
για να νιώσεις ελεύθερος
σε πια αγκαλιά να μοιράσεις έρωτα
για να νιώσεις αγάπη.

Τα σήκωσα μα έσπασαν τα φτερά μου
Και δεν έχω πια φτερά ούτε ουρανό
για να πετάξω.

Μονάχα σύννεφα από δακρυγόνα
Που να πετάξω και που να περπατήσω
δεν θέλω να είμαι
ούτε άγγελος ούτε άνθρωπος.

Μονάχα μια χαλασμένη εικόνα
από ένα θλιβερό παραμύθι ΕΙΜΑΙ
το παραμύθι του μολυβένιου στρατιώτη
όπου όλα ακόμα κι αγάπη
καίγονται στην πυρά.
Ελένη Χατζηπουλίδου