ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ

Πολλές φορές σ’ αποχαιρέτησα
και φόρτωσα στους ώμους
εγωισμό πίκρα και δάκρυα
κι άλλες μ’ αποχαιρέτησες εσύ
βρίζοντας τις κατάρες του κορμιού
του κρεβατιού που μας ενώνει.

Μα πάλι ξέχασες
τα πικρά τα λόγια
τα ασφαλιστικά μέτρα
κατά των θέλω σου.

Και πάλι συγχώρεσα
την οργή μου
λησμόνησα τα πρέπει
αλλά όχι τα μάτια σου.

Μαζί σε λίγες στιγμές χαράς
κλεμμένες απ’ τις ζωές μας
με ένα φόβο
με χίλιους όρκους
καταπατημένους
με βρισιές κι απειλές
ξεχασμένες.

Αλλά νομίζω πια ότι
το τελευταίο αντίο
δεν θα το πω εγώ
δεν θα το πεις εσύ
θα το πει κάποιος άλλος
ντυμένος στα μαύρα.