ΜΗΝ ΜΟΥ ΚΟΥΝΑΣ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ

Φυσάει τ’ αγέρι
πια μην περνάς από μπροστά μου
μην μου κουνάς τον άνεμο
μην μου χαλάς τους ήχους

Κοίτα πως γνέφει η μυρτιά
στην ακανθένια πόλη
την ώρα που εσύ μιλάς
η φύση τραγουδάει
κι εσύ σκοτώνεις τη φωνή της
κράτα απλά το χέρι μου
και νιώσε ότι νιώθω
κοίτα τον κόσμο αν μπορείς
με τα δικά μου μάτια
κι αγάπησε τον ήχο
της σιωπής μου.